Tempo

800. Tempo
PP, traktuję politykę rozrywkowo. Gdyby jej nie było, nie byłoby się z czego śmiać. Z jej przyczyny i za jej sprawą, jestem uduchowiony. Inspiruje mnie. Tworzę i tworzę neologizmy. Euro w Polsce w 2011. Nowa idea Tuska. Czyli – ideator. Nowicjusz idei. Wybory też w 2011. Jak idea chwyci, będzie poparcie wyborcze. I o to chodzi. Cukiereczek pokazany. Albo marchewka. Trenują na nas, trenują. Ostro.
Dziś Wyborcza zdenerwowała wielkiego Ławrowa, swoimi idiotycznymi insynuacjami, że Rosja przymknie oko na tarczę, jeśli my – na ich działania w krajach byłego ZSRR. Że niby to główny cel wizyty. Próba storpedowania rozmów, czy głupota?. Ławrow umiał się znaleźć. Zdementował to bez zająknięcia. Klapa Wybiórczej.
Czy media mają prawo do takich torpedujących d/enuncjacji?
Trzeba by było odwołać się do komediopisarzy. Szekspirowskie „Poskromienie złośnicy” już było, teraz można by dopisać polskie – Poskromienie Michnika. Bez cudzysłowu.
Negliż, PP, negliż. O właśnie. Dziś dzwoni do mnie rano przyjaciółka i mówi, – przyjedź, tylko ubierz się ładnie, żebyś ładnie wyglądał, bo koleżanka jest u mnie. – Słuchaj, mówię, jak ładnie i dla koleżanki, – to tylko nago!
Nago nie! /Ona/. Ale słyszę w tle koleżankę. Tak, tak, nago, jestem za!
To w intencji nagiej prawdy. I ubranego Michnika. W garnitur szoferaka, wożącego włamywacza „na roboty”. Ale o tym już kiedyś pisałem.
I tym oto opty…
11.09.08

Bomba w górę

793. Bomba w górę
Powiem krótko. Piszę i komentuję dla Polski i w interesie Polski. Bez własnego. PiSy, Platformy, dziś są, jutro ich nie będzie. A Polska będzie zawsze. Dopóki będziemy my. I to cała, prosta kwintesencja. Jestem prawicowy /z racji wrodzonego antypezetpeer-yzmu/ i mój pogląd jest taki, że ani Platforma ani PiS nie są chlubą tego kraju, ani żadną nadzieją. Na nic. Owszem, z obu partii można byłoby wybrać polityków drugiego rzędu, którzy mogliby stworzyć prawicową partię, taką, której bym zaufał i którą bym pokochał. Pisałem już o tym. Ale ja nie jestem tu po to, aby kogokolwiek przekonywać do swoich poglądów. Czas pokaże, czy są słuszne. Jeśli ktoś jest jednak zainteresowany, moje polityczne, wizyjne credo jest we Wstępie, na www.foolieton.wordpress.com. Na salonie jest tak. Harcownicy Platformy /w skrócie HP/ i Harcownicy PiSu /dla odróżnienia – HP/. I przy byle okazji wzajemne ataki i zaciekłe obrony pozycji. Tyle że tak. W tych szarpaczkach słownych najważniejszy jest interes partyjny, który najczęściej przesłania – interes Polski. Zapomina się po prostu o Polsce. Aktualnie burza na blogu u marka.dumle. Tytuł – „Kwaśniewski nie śmierdzi”. Od razu w komentarzu zadałem proste pytanie. Czy to dogmat? Ale nie w tym rzecz. Tam idzie o to, że Kaczyński ma go za doradcę w sprawach polityki wschodniej. Eks prezydenta Kwaśniewskiego. Przy wielu pytaniach i wątpliwościach, czy to praktyczne, czy to moralne, jest jeszcze więcej /z obu stron/ przekonywujących odpowiedzi. Oprócz argumentów i „argumentów” które tam wyczytałem, ja sam mógłbym tak za /jak i przeciw/, przytoczyć jeszcze wiele. Ale nie o to chodzi. Nie chcę stawać po niczyjej stronie, chcę stawać po stronie prawdy. Nie mnie krytykować Prezydenta. Jeśli takie doradztwo ma służyć Polsce, pal diabli, niech ten czerwony diabeł doradza. Ale, mnie paraliżuje coś innego. Wzajemny i tajemny pomost Kaczyński-Kwaśniewski. Pamiętacie jak Kwaśniewski ubiegał się o stanowisko przewodniczącego parlamentu Unii i udał się z tym po poparcie do…bity komuch do prawicowego prezydenta /!/. Już wtedy przecierałem oczy ze zdumienia. PP, ich coś łączy. Coś o czym my zwykli śmiertelnicy, nie mamy pojęcia. I na pewno nic chlubnego. Tyle że, takie rzeczy wychodzą. Wcześniej czy później. Dlatego dyskusja o tym czy prezydent może mieć takiego czy innego doradcę jest dyskusją o pietruszce. Tu jest bowiem o wiele poważniejsze pytanie. Dlaczego?
I tym oto mało opty…
08.09.08

Klasyka foolietonu

792. Klasyka foolietonu
PP, Tusk szuka argumentów /do zaprezentowania/ na sukces, na rocznicę rządzenia. Ja powiedziałbym tak /trawestując/: dajcie mi sukces, a ja wam argumenty znajdę. No tak, tylko jaki? A tak poważniej, – to już sama rocznica /że rok przy władzy/ nie wystarczy za sukces? Ha, a powinna. Ja, jakbym utrzymał się rok na linie, w dodatku na jednej nodze, rozgłosiłbym to wszędzie. Łącznie z księgą Quinessa i Monitorem Polskim. Nie monitorem Sony, tylko polskim. Sukces ekwilibrystyki. No tak, tylko dalej nie wiadomo, co tu podać. Może więc, nowe dziesięć punktów? Tu w zasadzie wcale nie trzeba byłoby się wysilać, tylko odwrócić i podać w odwrotnej kolejności. Od końca. I ok. Albo nowy program. Znaczy stary, tylko też, czytany od tyłu. Nikt się nie połapie. Chociaż, inteligentni ludzie zaczynają już dostrzegać, że po jednej stronie jest PO i PiS, a po drugiej, a precyzyjniej, po przeciwnej, – my. Może też niezupełnie. One są w kręgu własnych zainteresowań, jak w ringu, a my, arbiter tego nieelegantium, zwyczajem gawiedzi, przyglądamy się temu. Dla osłody /nam/ podam, że była już partia która straciła kontakt ze społeczeństwem, zatraciła więź. I nie ma. Ale to tam dywagacje. Od czego sztuka argumentu? Może by więc na tę rocznicę jakaś tablica pamiątkowa? Gdzieś tam niedaleko pomnika POwstańców polskich? Rodowodowo, jak widać, można się wesprzeć. W ogóle, dzisiaj politykę zakwalifikowałbym, określiłbym, jako – kategorię zjawiskową. Cud miód. Tyle że niepoprawna. Jak ta rudo-czarna blondynka. A, zapomniałem, wy nie znacie. A więc, – autentyczna historia. Żona – blondynka, miała już dość wysłuchiwania /pod swoim adresem/ o blondynkach, więc przefarbowała się na rudo. No i niby ok., ale w zasadzie ilość jej gaf specjalnie nie zmniejszyła się. No i tam, po którejś kolejnej, mąż w przypływie irytacji mówi: no i widzisz kochanie, rude też idiotki. Na co zdeterminowana żona, ale, uwaga, z nadzieją w oczach /do męża/: jeszcze mogę się przefarbować na czarno. PP, wbrew pozorom, w tej prostej i lekkiej opowiastce, powtórzę, autentycznej, z życia wziętej, jest głęboki aspekt filozoficzny. Dotyczy ona bowiem, tak naprawdę…nas wszystkich. A już polityków w szczególności. Oni bowiem zawsze w takich sytuacjach, pozostają, – z nadzieją w oczach. Nie wyprowadzajmy ich zatem z błędu. To nas przecież bawi. Oczywiście, oczywiście. Bawi, dopóki nie przestanie.
I tym oto opty…
07.09.08

Polityczna okupacja mediów

788. Polityczna okupacja mediów
Mnie się tu wydaje, że PSL powinno już pakować walizki, a tu buforek-przyssawka ma się w najlepsze. Kolejnym jego hitem jest /ma być/ projekt ustawy medialnej autorstwa właśnie PSL, który ma szansę uzyskać przychylność ław sejmowych. Jak piszą, projekt PSL jest prosty: podzielić rady nadzorcze mediów publicznych między wszystkie kluby parlamentarne na zasadzie parytetów. Podobnie w sprawie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. O, co to, to tak. Wszyscy się załapią. Stąd i możliwe poparcie. PP, no i mamy. Zanosi się na polityczną okupację mediów. Ma to ten sam minus co aktualna konstrukcja naszego sejmu. Będą więc te same cyrki co w sejmie. Ja, zwykły obywatel nie mogę zrozumieć, dlaczego w radach nadzorczych mediów /nawet tych publicznych/, mają być, zasiadać politycy, a nie na przykład spece od telewizji. Branżowcy. No ale my nie od tego. My mamy swoje, a mianowicie – do dyspozycji PKB, w całości, czyli – radość napełniania kasy państwa. Bo już budżet /planowane wydatkowanie kasy/ to ONI. Tyle że, tu już demokratyczne, /ww/ parytety nie działają. Wniosek? Prosty. Tam gdzie zaczyna się kasa, kończy się demokracja. Chyba że, PKB też podzielą wg parapetów. Parytetów. Miedzy siebie. Nie zmąci to jednak naszego szczęścia. Napełnianie, zawsze pozostanie przy nas. W naszej gestii. Władaniu. Yes, yes, yes!
I tym oto opty…
06.09.08

Koalicyjne dylematum

787. Rysa, czy pęknięcie?
PP, pierwsza rysa na pancerzu koalicji. PSL nie kwapi się do podpisania ustaw – zmian w prawie wyborczym i wprowadzenia okręgów jednomandatowych. Pewnie, kto by chciał poprzeć system w którym można potem samemu przepaść. Albo, uzyskać tylko jeden mandat. Tak czy owak, – świadomie podpisać własny akt zgonu. Zgonu przystawki. Nadto, PO chce reformy finansów publicznych i…KRUSU, a to już byłby dla PSLu – cios. Nepotyzm PSL-owski w KRUSIE to tylko fragment bajki. Mały. KRUS ma bowiem bardzo poważny udział w rozgrabieniu majątku skarbu państwa. Wszystkie atrakcyjne sprzedaże gruntów, gospodarstw i terenów, robione były na układzie i pod konkretnych nabywców, związanych z. Nigdy nie kupił „kąska” nikt z boku, przypadkowy. Zawsze ten, co miał kupić. Finał i proporcja jest taka, że sprzedano, mówiąc ogólnie /i przykładowo/, gruntów za milion, a nabywcy legitymują się /tymi samymi/ gruntami, wartymi /szacowanymi na/ wiele miliardów. Innymi słowy, grunty sprzedane za przysłowiową złotówkę, w krótkim czasie stały się /za pomocą czarodziejskiej różdżki?/ gruntami o wielomiliardowej /w skali kraju/ wartości. Ot co. Wykryty nepotyzm, obsadzanie stanowisk swoimi, to przy tym pryszczyk, ledwie procencik całościowych „zasług” KRUS-u. A o zasługach owych jeszcze nikt nawet nie przebąkiwał, nawet dziennikarze śledczy, globalnie, do tego nie doszli. No i, w tej konfiguracji, KRUS to przecież ludzie. Głównie z PSLu, więc zaparcie chłop/c/ów Kalinowskiego zrozumiałe. Wniosek jest prosty. Koalicja pęknie. Chyba że, dogadają się, nastąpią przestępcze ugody i „tuszowanki”, a wtedy…ja wam powiem, co wtedy: co się odwlecze, to nie uciecze.
I tym oto opty…
04.09.08
ps. A po upadku koalicji, rząd mniejszościowy, albo – kolejny orbitex. I socjalizm. Dobrze choć, że póki co, nie narodowy.
I tym oto opty…